Σε μια εποχή όπου από τη μια μεριά η τέχνη της φωτογραφίας εστιάζει συχνά σε όψεις της ζωής στις μεγαλουπόλεις, σε οικείες σκηνές της καθημερινότητας και στην ανάδειξη της αλλοτρίωσης του σύγχρονου ανθρώπου με την προβολή βίαιων καταστάσεων, και από την άλλη μεριά, σε μια εποχή όπου εύπεπτες εικόνες όμορφων τοπίων κατακλύζουν το διαδίκτυο διεκδικώντας να γίνουν για μια μέρα έστω screensaver στον υπολογιστή μας, η Κωνσταντίνα Θεοδωράτου τολμάει να στρέψει και πάλι το βλέμμα μας στη φύση και να ξαναθέσει - χωρίς αυτό να γίνεται αυτοσκοπός - την αναζήτηση της ομορφιάς στο επίκεντρο των καλλιτεχνικών επιδιώξεων. Το υγρό στοιχείο, θάλασσα και ποτάμια σε κίνηση, καθώς και οι διαθλάσεις του φωτός που πέφτουν πάνω του συνιστούν το κατεξοχήν θέμα της φωτογράφου, παραπέμποντας σε ιμπρεσιονιστές ζωγράφους όπως ο Monet, αλλά και ρομαντικούς του τοπίου που υποβάλλουν την αίσθηση του μεγαλειώδους, όπως ο Turner και ο Friedrich. Η Κωνσταντίνα Θεοδωράτου εστιάζει στην καταγραφή της στιγμής, μιας στιγμής που το επόμενο δευτερόλεπτο δεν θα είναι πλέον η ίδια. Καθώς το φως διαχέεται στο νερό ή τα σύννεφα, οι φόρμες διαλύονται αναδεικνύοντας άλλοτε περισσότερο λυρικές και άλλοτε πιο δραματικές όψεις της φύσης. Οδηγείται έτσι σε μια χρωματικότητα που θα μπορούσε να παραπέμπει σε αφηρημένους ζωγράφους οι οποίοι εκμεταλλεύτηκαν την δύναμη υποβολής του καθαρού χρώματος όπως ο Rothko. Οι εν λόγω εικόνες εγείρουν συναισθήματα με τη ζωγραφικότητά τους, μόνον που αυτή τη φορά το ρόλο του δημιουργού τον έχει η ίδια η φύση ενώ εικαστικό μέσο αποτελεί ο φωτογραφικός φακός. Το παραγόμενο αισθητικό αποτέλεσμα θα μπορούσε να δώσει υπόσταση στη λαϊκή ρήση «η φύση ζωγραφίζει...» Οι εικόνες αυτές συνεκθέτονται ανά δύο μέχρι πέντε, υπό τη δημιουργική επέμβαση της Αλεξάνδρας Τασσοπούλου, η οποία έχει αναλάβει την καλλιτεχνική επιμέλεια. Αυτό που ενδιαφέρει την Κωνσταντίνα Θεοδωράτου είναι η ματιέρα των σωμάτων αλλά και το άυλο του φωτός, το κοντινό αλλά και το μακρινό, όσο το βλέμμα μας μπορεί να βυθίζεται στον ορίζοντα και να αφαιρείται. Οι ανθρώπινες μορφές είναι απούσες και τα ελάχιστα έμβια όντα αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του νερού ή σύμβολα του ατίθασου χαρακτήρα της φύσης. Η Κωνσταντίνα Θεοδωράτου αποφεύγοντας τη γλυκερή τοπιογραφία, επαναφέρει στο προσκήνιο την ουσιώδη σχέση του ανθρώπου με τη φύση που συνεχίζει να εμπλουτίζει τη φαντασία και τις αισθήσεις του.

της Ειρήνης Λεοντακιανάκου - Λέκτορα Ιστορίας Τέχνης Πανεπιστήμιο Αιγαίου

Καλλιτεχνική επιμέλεια: Αλεξάνδρα Τασσοπούλου